Ποίημα από τη Συγγραφέα που μελετά τα μνημεία της Καππαδοκίας, Μαρία Παπαδοπούλου. Μπορεί να χρησιμοποιείται ως σελιδοδείκτης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: «Τα απλά και λακωνικά λόγια του ποιήματος αποκτούν σύνθετα νοήματα αν τα επαναλαμβάνετε κοιτάζοντας τη συγκεκριμένη τοιχογραφία, και θα βρείτε για πόσα πράγματα με ενέπνευσε. Προσέξτε ότι είναι από τις σπάνιες τοιχογραφίες που οι τούρκοι δεν έξυσαν το πρόσωπο, ότι για εμάς τους Μικρασιάτες η Παναγία και ο δικέφαλος αετός παραμένει σύμβολο πατρίδας, ότι «κλείνω τα μάτια» δεν σημαίνει κοιμάμαι, και ότι το ποίημα τολμά να θέλει να προσφέρει χέρια αγάπης ενώ στην τοιχογραφία δεν έχουν απομείνει χέρια ...»
Πρωτοδημοσιεύθηκε στο έγχρωμο πρωτοσέλιδο Πολιτισμού στην καλής φήμης, και «ιστορικής» πια εποχής, εφημερίδα Ημερήσιος Κήρυκας, Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ: «ΕΡΕΥΝΩ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ»
Ο συγγραφέας παρουσιάζει μία θεωρία για τον Ναό του Επικουρείου Απόλλωνος και προκαλεί για την επιβεβαίωσή της.
Ο Κύριος Στυλιανός Πετράκης υποστηρίζει πως ο Ναός κατασκευάστηκε κατά τέτοιον τρόπο διαμορφώθηκε-λαξεύτηκε σε κεκλιμένο βράχο, όπου τοποθετήθηκαν από τους αρχαίους τεχνίτες του, ένα στρώμα αργίλου, ένα στρώμα με βότσαλα θαλάσσης, ούτως ώστε να τεθεί η βάση του Ναού επάνω από αυτή την διαστρωμάτωση. Ώστε να περιστρέφεται περί του άξονά του και να ακολουθεί την μετάπτωση των Ισημεριών (δηλαδή έχει μία ολίσθηση 50′ και 2» της μοίρας).